Benim Çocuğum (My Child)
Çocukları lezbiyen, gey, biseksüel, travesti veya transseksüel olan Türkiyeli bir grup cesur ve ilham verici anne ve babamızın deneyimleri ile ilgili yapım aşamasında olan uzun metraj belgesel filmimizdir.
Bu belgeselde yedi anne ve baba, içinde yaşadıkları muhafazakar, homofobik ve transfobik toplumda, ebeveyn, aile ve aktivist olmanın ne demek olduğunu yeniden tanımlarlarken, bu özel deneyimlerini seyirci ile samimi bir şekilde paylaşmalarına tanık oluyoruz.
Desteğinizi Bekliyoruz!
Elbette onların bu emeklerinin boşa çıkmaması için sizleri de maddi destekte bulunmaya davet ediyoruz!
Maddi destekte bulunmak için: http://igg.me/p/52965
Belgeselin websitesi: http://www.listagfilm.com/
ENGLISH DEUTSCH FRANÇAIS ITALIANO ESPAÑOL ΕΛΛΗΝΙΚΗ KURDÎ РУССКИЕ العربية
♦♦♦
Sesimize Kulak Verin!
23 Eylül 2010 tarihinde Açık Radyo’da “Hikayenin Kadın Hali” programında LİSTAG’in Turkiye’ye genişlemesi ile ilgili olarak Ayşe Gül Altınay’la yaptığımız söyleşiye ulaşmak için aşağıdaki kutucuğa tıklayınız.
26 Şubat 2009 tarihinde Açık Radyo’da “Hikayenin Kadın Hali” programında Ayşe Gül Altınay’la yaptığımız söyleşinin kaydına da aşağıdaki kutucuktan ulaşabilirsiniz.
(Ilk 5 dakika 40 saniyesi müzik kaydıdır!)
♦♦♦
Haftalık düzenli toplantılarla bir araya gelen LGBTT Aileleri İstanbul Grubu öncelikli olarak çocuklarının, kardeşlerinin veya akrabalarının eşcinsel, biseksüel, travesti, transseksüel olduğunu öğrenen bireylere yönelik bir kitapçık hazırlamaya girişmiştir. Eşcinsel ve biseksuel bireylerin aileleri ve arkadaşları için hazırladığımız kitapçığa sağdaki sütundan ve yukarıdaki “Dokümanlar” sayfasından ulaşabilirsiniz. Travesti ve transseksüel bireylerin aileleri ve arkadaşlarına yönelik kitapçığımızı da “Ben bir Transseksüel” adıyla yakın zamanda tamamladık, onu da aynı sütunda ve yine “Dokümanlar” sayfasında bulabilirsiniz.
- Onur Haftası Yürüyüşü, Haziran 2008, Istanbul
Başlangıçta sadece bir gönüllü annenin ve konuyla ilgilenen Lambdaistanbul LGBTT Dayanışma Derneği üyelerinin katılımıyla gerçeklesen haftalık toplantılara daha sonra yeni anneler, babalar ve kardeşler eklenmiştir. İlk toplantının yapıldığı 28 Ocak 2008 tarihinden bugüne kadar ayda bir kez eşcinsel, biseksüel, travesti, transseksüel bireylerin ve ailelerinin ev ortamında yemek pişirerek kaynaştığı yemekli toplantılar gerçekleştirilmektedir.
Aile üyelerinden birinin eşcinsel, biseksüel, travesti, transseksüel olduğunu öğrenen ve bu konuda konuşmaya açık olan bireylerin (anneler, babalar, kardeşler vs) bir araya getirildiği bu buluşmalar gelenlere konu hakkında konuşabilme ve deneyimlerini paylaşabilme fırsatı verirken, aileler arasında sıcak ve yakin ilişkilerin kurulmasına da yardımcı olmaktadır. Diğer yandan, ailelerine yeni açılmış veya açılmayı düşünen eşcinsel, biseksüel, travesti, transseksüel bireyler de bu buluşmalar sayesinde başkalarının anneleri veya babaları ile konuşabilme şansı elde etmektedir.
Family Matters Konferansi, Haziran 2008, Floransa
20-21 Haziran 2008 tarihlerinde grubumuzdan iki anneyle gittiğimiz İtalya’nın Floransa kentinde düzenlenen ve Avrupa çapında diğer ebeveyn örgütlerini bir araya getiren “Family Matters; Supporting families to prevent violance against gay and lesbian youths” adlı toplantıda hem diğer örgütlerin tecrübelerinden faydalanma şansı bulduk hem de gelecekte yapabileceklerimiz için hep birlikte daha da heyecanlandık.
Özellikle, İtalya’da faaliyet gösteren AGEDO adli ebeveyn örgütünün çocukları eşcinsel olan ebeveynler arasında bir psikologun/ psikiyatrın “kılavuzluğunda” gerçekleştirdiği ve katılanların tecrübelerini aktardığı “açılma” toplantıları çok dikkatimizi çekti ve benzer bir çalışmayı katılımcılarının sayısı giderek artan grubumuzda düzenli olarak (örneğin; ayda bir) gerçekleştirmenin olanaklarını aramaya başladık.
4.Uluslararasi Homofobi Karsiti Bulusma, Mayis 2009, Ankara
CETAD‘dan (Cinsel Eğitim Tedavi ve Araştırma Dernegi) uzman ve gönüllü psikiyatrlar bu arayışımıza cevap verdiler ve ilkini 11 Ekim tarihinde CETAD’da gerçekleştirdiğimiz buluşmaya katılan anneler ve babalar Biyolojik Cinsiyet – Cinsel Kimlik – Cinsel Yönelim- Cinsel Rol ve Davranış – Toplumsal Cinsiyet gibi kavramlar üzerine konuşma ve tartışma fırsatı buldular. İstanbul’da CETAD toplantılarımız her ayin ilk Perşembesi devam etmektedir!
Mayıs 2009′da içimizden iki anne ve bir babanın katılımıyla Ankara’da 4. Uluslararası Homofobi Karşıtı Buluşma etkinlikleri çerçevesinde Kaos Genç tarafından düzenlenen LGBTT Gençler Ailelerle Buluşuyor etkinliğinde konuşma yaptık. Amacımız Türkiye’nin bir çok ilinde benzer söyleşilerle çok daha fazla aileye ulaşmaktır.
BEFAH Toplantisi, Mayis 2009, Stuttgart
Ayni tarihlerde iki annemiz Almanya’daki eşcinsel ailelerinin oluşturduğu bir örgüt olan BEFAH e.V. (Bundesverband der Eltern, Freunde und Angehorigen von Homosexuellen) tarafından düzenlenen ulusal çaptaki toplantıya davet edildik ve özellikle Almanya’da yasayan Türkiye kökenli ailelere ulaşmanın yolları üzerinde geleceğe yönelik projeler düşündük.
Haziran 2009′da 17. Onur Haftası etkinlikleri kapsamında “YENİDEN DOĞAN AİLELER – Eşcinsel aileleri konuşuyor” / “2 Volte Genitori – Parlano i genitori di lesbiche e gay” başlıklı filmin Türkiye’de ilk gösterimini 27 Haziran Cumartesi günü Pera Müzesi’nde gerçekleştirdik. İtalya’da faaliyet gösteren AGEDO adli eşcinsel bireylerin ailelerinden bir grup ebeveynle yapılan bu belgesel film ardından yönetmen Claudio Cipelletti ile kısa bir söyleşi ve filmde oynayan ebeveynlerden Gianfranca Saracino ve eşi Giacinto Rapino’nun ve LİSTAG annelerinin de katılımıyla aile deneyimlerini ortaya koyan “Açılmanın Öteki Yüzü” adli bir panel düzenledik.
Istanbul Pride / Onur Yürüyüşü 2009
28 Haziran 2009 Pazar günü ise LİSTAG olarak 2.defa katıldığımız Onur Yürüyüşü’nde LGBTT çocuklarımızla, kardeşlerimizle, akrabalarımızla birlikte olduk ve ellerimizde “Annenim Yanındayım”, “Babanım Yanındayım”, “Kardeşinim Yanındayım” başlıklı dövizler taşıdık. 2009 Onur Yürüyüşü hakkında kapsamlı bir yazı okumak isterseniz, Uykusuz dergisinden Baris Uygur’un yazisini özellikle tavsiye ederiz. Yürüyüşle ilgili olarak LİSTAG üyelerinin gözlemlerine ve yorumlarına ise sağdaki yazarlar kısmından ulaşabilirsiniz.
Eskişehir Mayıs 2010
Bize zaman zaman gerek internet üzerinden, gerek telefonla Türkiye’nin diğer illerinden ulaşan ailelerin varlığı ve yurtdışındaki ebeveyn örgütlerinin kendi ülkelerinin tamamına yayılmış hali bizi de Türkiye geneline açılmaya teşvik etti. 2009 yılından itibaren hedeflemeye başladığımız bu amacımıza Heinrich Böll Derneği ve Açık Toplum Vakfı maddi olarak cevap verdi ve “Lambdaistanbul Aile Grubu’nun Türkiye’ye Açılma Projesi” adını verdiğimiz çalışmamıza Nisan 2010 ayından itibaren başladık. Amacımız öncelikle Türkiye genelinde LGBTT derneklerinin veya oluşumlarının olduğu illerden (Ankara, Eskişehir, İzmir ve Diyarbakır) başlayarak yeni LİSTAG’ların tohumlarını atmak. Bu amaçla söz konusu illerden ulaştığımız gönüllü CETAD psikiyatrlarını önce İstanbul’da düzenlediğimiz “LGBTT bireylerin aileleriyle nasıl çalışılır?” başlıklı özel bir eğitimle bir araya getirdik, bundan sonra da bu illere grup olarak yaptığımız ziyaretlerle hem yerel ailelerle tanışmaya hem de onları birlikte çalışabilecekleri psikiyatrlarla bir araya getirmeye başladık. Şu anda CETAD (Cinsel Eğitim Tedavi ve Araştırma Derneği) terapistleri Ankara, Eskişehir, İstanbul ve İzmir’de düzenli olarak bilgilendirme ve destek toplantıları yapmaktadır. Toplantılara katılım ücretsizdir. Bulunduğunuz veya size en yakın ildeki toplantı gününü ve yerini öğrenmek için yukarıdaki mönüde TOPLANTILAR sayfasını ziyaret ediniz.
Onur Haftası 2010
2010 Onur Haftası içersinde gerçekleştirilen etkinliklerden biri de LİSTAG’ın düzenlediği “Prayers for Bobby” filminin gösterimi ardından da Almanya, İngiltere, İspanya, İtalya’daki ebeveyn örgütlerinden (ülke sırasıyla: BEFAH, FFLAG, AMPGYL ve AGEDO) gelen en az birer temsilciyle ve LİSTAG aileleriyle birlikte yaptığımız “Farklı ülkeler, farklı deneyimler; LGBTT bireylerin aileleri konuşuyor” isimli söyleşiydi. Hep birlikte yerel deneyimlerimizi, kültürel ve yasal benzerliklerimizi, farklılıklarımızı konuştuk ardından da gelecekte aramızda kurabileceğimiz dayanışma ağının temellerini atmaya çalıştık. 27 Haziran 2010 Pazartesi günü 3000’den fazla kişinin katılımıyla gerçekleşen Onur Haftası Yürüyüşü’nde ise LİSTAG’ın katılımı da önceki iki seneye göre daha fazla, dövizlerimizde yazanlar ise çok daha cesurdu. “Benim çocuğum eşcinsel” veya “Ben bir transseksüel annesiyim” yazan dövizlerimiz yaklaşık 3 seneye yaklaşan birlikteliğimizde hem kendimizin hem de dilimizin nasıl değiştiğini içtenlikle ortaya koyuyordu.
2011 Nisan ayına ulaştığımızda ise grubumuzun Türkiye geneline açılma projesini tamamlamış, Ankara, Eskişehir ve İzmir’de tanıştığımız aileleri İstanbul’da bir değerlendirme toplantısında bir araya getirmeyi başarmıştık. Ankara’daki ailelerin Gökkuşağı Aile Grubu adı altında düzenli olarak toplantılar almaya başladığını öğrenmek ise hepimizi çok sevindirdi. Ankara’daki ailelerin Facebook sayfasina buradan ulaşabilirsiniz.
2011 baharı ve yaz başı LİSTAG için oldukça yoğun geçti; önce 16-21 Nisan tarihleri arasında İtalyan ebevyn örgütü AGEDO Palermo’nun Sicilya adasında düzenlediği “United Towards Change/Volunteers Againts Homophobia” adlı seminere grubumuzdan üç anne ve bir babayla beraber katıldık. İngiltere ve İtalya’daki ebeveynlerin, Bulgaristan, Polonya, Portekiz ve Romanya’lı gençlerin katılımıyla gerçekleşen seminerde gençlerin cinsiyet kimliği ve cinsel yönelimden dolayı karşılaştıkları şiddet, dışlama ve ayrımcılıkla savaşmak ve bunları önlemek için stratejiler geliştirmeye çalıştık.
EuroPride 2011 / Roma
26-27 Mayıs 2011 tarihlerinde Atina’da ILGA Avrupa tarafından düzenlenen Akdeniz Dayanışma ve İletişim Ağı toplantısına katıldıktan hemen sonra, 4-5 Haziran tarihlerinde İspanyol ebeveyn örgütü AMPGYL’in davetiyle Barcelona’da düzenlenen 2011 yıllık kongresine iki anneyle, 11 Haziran tarihinde ise AGEDO’nun davetiyle Roma’da düzenlenen EuroPride yürüyüşüne grubumuzdan dört ebeveynle katıldık. Avrupa çapında her yıl başka bir şehirde düzenlenen bu büyük yürüyüşe katılmak hepimiz için çok heyecan verici bir deneyimdi.
2011’de 19.su düzenlenen Onur Haftası etkinliklerinin teması “tabular”dı ve biz de LİSTAG olarak İngiltere / FFLAG, İtalya / AGEDO, Malta / Drachma Parents’ Group’tan misafirlerimizin de katılımıyla 26 Haziran tarihinde aile içinde cinsellikle ilgili tabuların konuşuldu bir söyleşi düzenledik. 27 Haziran’da düzenlenen Onur Haftası Yürüyüşü’nde LİSTAG en öndeydi. BDP ve CHP milletvekillerinin de katılımıyla çok coşkulu bir yürüyüş yaşadık. LİSTAG’in politik düzlemde bir araya gelmekte zorlanan grupları aynı pankart arkasında birleştirebilmesi hepimize yeni umutlar verdi. Umuyoruz ki gelecek yıllarda diğer partilerin de desteğini alarak daha da güçleneceğiz.
2011 Onur Haftası Yürüyüşü / İstanbul
Sizin de çocuğunuz, kardeşiniz veya başka bir akrabanız eşcinsel, biseksüel, travesti veya transseksüel ise ve bizimle buluşmak isterseniz, biz, Cumartesi günleri 14:00′da Beyoğlu’nda bir kafede kendi aramızda, ayda bir kez de CETAD’da uzman psikiyatrlar eşliğinde toplanıyor, konuşuyoruz…
Siz yoksanız bir eksiğiz!
LİSTAG (LGBTT Aileleri İstanbul Grubu)
LİSTAG Danışma Hattı’nı ( 0531- 467 77 53 ) arayarak
buluşma yerimizi ve saatini öğrenebilir
veya
contactlistag@gmail.com
adresine e-posta göndererek bizimle doğrudan temas kurabilirsiniz.
listag
selmaaa
Pınar Anne (Eda)
gulserenn
omer41
güneşi gördüm filmini izleyeniniz vardır bni m içinde bulunduğum durumu o filmle bağdaştırın 18 yaşındayım ve erkeklere karşı ilgi duyuyorum dedim ya güneşi gördümle hayatım acayip derecede benziyor o filmde karsta çekildi aynı bende karslıyım köyden 9 yaşımda geldim yengem ve abimle beraber yaşamaya cahil bir ailenin içinde kaldım o filmi izledikten sonra balkonda ağlamaya başladım yengem geldi ve biranda herşeyi söyledim ve ara sıra yangemle tartıştığımda abine söylerim diye tehditler…. düşünün artık halimi en yakın arkadaşıma aşığım hergün kahroluyorum napcamı bilmiyorum benim gibi bir arkadaşım yok kimseyle dertleşemiyorum …. gelelim filmin sonuna biliyorum birgün ailem annem bababm annem iki bim öğrenince beni evlatlıktan reddedecekler vuracaklar şaıranınız vardır ama öyle kabullenemezler beni nolur biriniz bana yardım edin 18 yaşımı doldurdum evi terketmekten başka çarem yok lise 3 teyim ama mecburum çalışırım hertürlü yapmalıyım benim durumumda olan biri varsa bana yardım etsin başka çarem yok yardım edin
Merhaba Yalniz Degilsiniz!
Lambdaistanbul Kultur Merkezi’ni ziyaret etmeyi veya Danisma Hatti’ni aramayi hic dusundunuz mu?
http://www.lambdaistanbul.org
Ayrica ailenizden birinin yardima ihtiyaci olursa LISTAG olarak bize ulasabilirsniz…
Sevgiler
Metehan
yengene açılmakla hata yapmışsın,,sakın ailene açılmayı deneme.istanbul’da veya izmir’de tanıdığın bir arkadaşın varsa onun yanına taşın derim.18 yaşını doldurduysan ailene hiç bir konuda hesap vermek zorunda değilsin.onların yanından uzaklaştıktan sonra hemen kendine bir iş,sonra da bir sevgili buluyorsun.sana söyleyebileceklerim bu kadar,keşke sihirli bir değnek olsa da dünyadaki tüm eşcinsellere yardım edebilsem
arkadaşının yanına falan gitmiyorsun.evinde uslu uslu oturup yengenle iyi geçinmeye çalışıyorsun.lise diplomanı eline alıyorsun.sonra öss ye girip iki yıllıkta olsa örgün bir bölümü kazanmaya çalışıyorsan.kazanamazsan bunu kendine dert edinmiyor açıköğretime yazılıyor ve bir iş buluyorsun.madden ve manen uygun bir duruma geldiğinde bir arkadaşınla ya da yalnız başına bir eve çıkıyorsun.anladığım kadarıyla transeksüelsin.ne yapacağına tüm u sürecin sonunda karar verirsin.sevgili için acele etmenin bir gereği yok.daha 18 yaşındasın,60a kadar yolu var;) ve tüm bunları yaparken istanbuldaysan lambdaistanbul u ankaradaysan kaos gl yi ziyaret etmeyi ihmal etmiyor,eskişehir,diyarbakır,izmir,antalya gibi bir yerlerdeysen oralardaki oluşumlara ulaşıyorsun.kendine çok dikkat et.
burayı ilk ziyaet edişim şuan,ve okadar güzelki sitedeki bilgiler yani içerik özellikle şu “eşcinsel aile” olayı.yazımı okuyan ailesine açılmış olan insanlar yada oğlunu kızı amcasını dayısını akrabağsını eşcinsel olarak kabul etmiş bilen seven insanlar her kimsen benim içinde bülten O diğer kişiye bi sarıl bi öp,çünkü ben mahşere kadar bunun özlemi ile yaşıyacağım.çok isterdim çok. anneme yada babama sarılırken onun gerçek beni bilmesini.bu çok çok büyük bir şans bunun kıymetini bilenleriniz çok şanslı şu 3 günlük ölümlü dünyada.
Merhaba, 28 yaşında orta düzey bir yöneticiyim. Nerden başlayacağımı emin olun ki bilemiyorum ama burada insanların açılmalarını ve dertleşmelerini okudum etkilendim siteye ilk ziyaretim. Gay olduğumu 15 yaşımda kabul ettim. Tabii o zman bir adı yoktu benim için:) ama öyleymişim. şimdi bir sevgilim var 21 yaşında çok güzel bir insan kaçıp gitmekten bahsediyor şu aralar inanın bende çok istiyorum ama ailemi düşünmeden edemiyorum. şunu anladım biz gayler belkide dünyanın en duygusal varlıklarıyız “Annelerden sonra diyelim:)” ailemin bildiğini öğrenmke istersenizde hayır bilinmiyorum onlara her daim yalan atmak artık beni sıktı ama söylemek dünyada yapmak istediğim en son şey… eee buraya neden yazdın derseniz cevabım yok sizi yakın buldum sadece:):):) görüşmek üzere
mutlu kalın lütfen…
Mert
selam ben 25 yasındayım kendımı gay olarak goruyorum aslında uzun zamandan berı var kendı cınsıme ılgı duymak yanlıs mı doğru mu yapıyorum bılmıyorum ama sadece sevgı arıyorum ınsanlara artık guven yerımı korku kapladı artık kendımı ıfade edemıyorum bıle sadece sıze yazmak ıstedım okuduğunuz ıcın tesekur ederım.
afersiniz benim 19 yaştayım bunu yazmayı atlmışım gali ba
slm hikayelerin bazıları okudum ilginç ti ama ailerin çoçuklarına böle saahip cıkması çok güzel bende bi eşcinselim ailem biliyoo söledim ama neden se hiç bişe yokmuş gibi davranıyolar tabi ilk başta baskı yaptılar bende evden ayrıldım yaklaşık 3 yıldan beri ailemden ayrıyım okumuyorum ama düzgün bi işte calışıyorum
biz imkansız bir sevdanın iki aşığız ama aşkımız o kadar büyükki her zorluğu aşıyoruz ben onu çok seviyorum oda beni seviyo ailelerimiz bu durumu bilmiyo bizi dost sanıyolar hep öle sanacaklar hiçbirzaman gerçeği bilmiycekler kimse bilmiycek bizim ailelerimiz hiç anlayışlı değil bilseler bizi evlatlıktan redderler…
evet biz imkansızı basardık onunla bilseler bize lez. gözüyle bakacaklar ama biz bunu kabul etmiyorz çünkü ben ondan abska hiç bı kıza asık değilim oda öyle onu çok seviyorum
herşeyi göze aldım onun için
kim ne derse desin ben onu çok seviyorum
bizim gib olanlara sesleniyorum
asla vazgeçmeyin savasın:D
Herkese merhaba ben deniz 17 yasındayım ve size ankaradan yazıyorum.Bir transeksüel olarak ,böyle umut ve bilgi paylaşan bir site kurdugunuz için sizlere teşekkür ederim.Evet bir transeksüelim defalarca degişik psikiyatrlara gittim ailem bir transeksüel oldugumu biliyor bunu son gittigim, çapa psikiyatride ögrendiler,annem ilk zamanlar bütün sıcaklıgını koydu fakat bir sonraki randevuya gitmedi.Herseyi bildigini düşünen abim kara bulut gibi çöktü üzerimize ailem ne cetad’la nede bu alanda uzman bir psikiyatrla görüşmek istemiyor üstelik birde üstü kapalı tehtit ediyor.Hayatımız bir felaket oldu ben onlara anlatmaya onlarda baskı yapmaya devam ediyor,bütün yolları tek tek kapatmaktalar ben köseye sıkışmış çok kötü bir halde hayatıma devam ediyorum onları sizlerin toplantılarına nasıl katılmaya ikna edebilirim yardımcı olacak biri varmı onuda bilmiyorum..Sanırım çevre ve tanrı korkusuyla hareket ediyorlar bu aşamayı nasıl atlatacagımı bilmiyorum..
.
böylelikle içimi döktüm
Herkese kucak dolusu saygı ve sevgiler..
Merhabalar
Ben ingiltereden yaziyorum size.24 yasindayim ve gayim. Egitimim icin ingilteretedeim ve yaklasik olarak 5 senedir ailemden uzakta yasiyorum. Ama artik aileme soylemem gerektigini dusunuyorum bu konuyu onlara artik yalan soylemekten, onlari kandirmaktan cok sikildim.
ne kadar zor bir hayat oldugunu hepimiz biliyoruz ama sanki bu sorunu tek yasiyan benmisim gibime geliyor… Nasil soylersem daha iyi olur bana bu konuda yardimci olabilirseniz cok sevinirim…
Son olarak sadece bir nacizane onerim olucak. Bu kadar guzel bir kurulus nicin ingilteredeki veya diger ulkelerdeki gay pride lara katilip insanlari bilgilendirme girisiminde bulunmuyor.. sonucta yurtdisinda yasayan o kadr cok turk varki eminim yardimci olunacak cok kisi vardir ve yurt disndaki derneklerden de destek almak turkiyedeki gaylerede yardimci olucaktir.
Merhaba Mehmet,
Oncelikle ailene durust olma ihtiyacin cok guzel ancak biz sana ne acil ne de acilma diyebiliriz zira aileni ve onun icindeki dengeleri en iyi sen biliyorsun….diger yandan Ingiltere’de yasadigini belirtmissin…eger sen orada ve ailen Turkiye’de yasiyorsa ve acildiktan sonra yasacaklari surecte yanlarinda olamayacaksan bu konuda bir daha dusun deriz…
Acilma kararin kesinse sitemizde bulunan kitapcigi onecelikle indirip okumani tavsiye ederim
http://www.box.net/shared/kz1a9l4qnk
Yurtdisinda yasayan Turkiye’li insanlara ulasmaya calisiyoruz ama daha cok genc bir olusumumuz, senin de yardimlarin bizi daha da guclendirir…
Sevgiler,
Metehan
Adasim merhaba,
Sana kimse acil ya da acilma dememeli. Bunu yalnizca sen bilebilirsin cunku aileni, icinde bulunduklari sosyo ekonomik durumu ve sahip olduklari destek agini (arkadaslari, kardeslerin…etc) ancak sen en iyi bilebilirsin.
Ben sana kendi deneyimini anlatayim, belki yardimci olur.
Ben de senin gibi yurtdisina egitim icin geldim, ve universite’yi tamamladiktan sonra is icin burada kaldim.
Cok uzun yillar suren karar asamasindan sonra Iki hafta once anneme buradaki ziyareti sirasinda acildim. Bu karari almak cok zor oldu, cunku annem Turkiye’de yalniz yasiyor ve ben onun gozde erkek cocuguyum, dolayisi ile ona acilmamin kendisine kaldirilamayacak bir yuk vermesinden kortkum hep. Ancak gecen yillar annemin benden evlenme ve cocuk sahibi olma beklentilerini arttirdi, ve anneme acilma kararimda en buyuk etmenlerden biri oldu.
Ona acildigimdan bu yana annem cok uzgun ve ona gore hayalleri yikildi… Ancak ben buna kendimi (terapist ve arkadaslarimin yardimi ile) hazirlamistim. Gerek Turkiye’de, gerekse buradaki arkadaslarim anneme olabildigince destek olmaya calisiyorlar.
Annemin acisi zamanla azalir diye umuyorum. Ancak benim uzerimdeki hayatimda en cok sevdigim insana yalan soyleme yuku kalti. Sonucta bana hayat veren insanin benim hakkimda herseyi bilme hakki olduguna inaniyorum ve biz gercek bir aile isek zamanla herseyin ustesinden gelebiliriz diye dusunuyorum.
Sonucta kerkesin durumu cok farkli, acilip acilmama senin kendi durumuna, ailenin kosullarina gore karar vermen gereken birsey. Dunyanin her yerinde (Turkiye, Ingiltere, ABD…) ailelerin tepkisi cok farkli oluyor. Kimisi cocuklarini kimligi ne olursa olsun bagirlarina basiyor. Diger ucta ise cocuklarini redden, hatta oldurtmeyi bile secen insanlar var. Kanimca, en onemlisi senin kendi durumu, ailenin de kosullarini goz onune alarak tartman, ona gore bir karar alman.
Kararin her ne olursa olsun, umarim hayatinda mutluluk bulursun.
Sevgiler,
Mehmet
selam.
bende sizin gibi ayni sebepten dolayi, egitim icin, gittim orda 6 yildan fazla kaldim. bu senenin basinda aile bireylerimden biri beni ziyaret amacli geldi. uzerimde cok manevi destek kurdu, ve turkiyeye gelmem zorlandi. Turkiyeye dinmeme nedenimi kendisine soyledim, ve sonuc olarak su an burda takildim ve kaldim.
Ben soyledim, cok pismanim. Klasik soz, evlatliktan red edilmek uzereyim. bizimkiler notere gitmek icin can atiyor tarzindalar. Cok ciddi giden bir iliskimi kayip ettim.
Size soylemek istedigim tek sey Kalbinizin sesini dinleyin. Umarim, aileniz benimkilerden daha iyi anlayisli cikar.
Good luck.
Selam,
Gerek Lambdaistanbul LGBBT Dayanisma Dernegi’nin kultur merkezini ziyeret ederek gerek Cuma ve Cumartesi gunleri 17:00 – 19:00 arasi Danisma Hatti’ni (212) 244 57 62 arayarak bu konuda paylasimda bulunabilirsin. Ailenle ilgili konularda biz, LİSTAG olarak buradayiz…
Sevgiler,
Metehan
merhaba ..brda olmamın sebebi merak ettiğim birkaç sorunun cevabını öğrenmek ve yardım istemek18 yaşındaym ve lise öğrencisiym….açıkca söylemek gerekirse ben kendimi hissedemiyorum ve buna bir isim bile koyamıyorum…dış görünüş itibarıyla erkek gbiyim ama hislerim bir kızdan farklı değil…bnde onlar gbi erkeklere ilgi duyuyorum….ve açıkcası görünüş olarak bir kız güzelliği var bnde ses tonum olsun yürüyşm olsn bi kzdn farksz bnu kendme ble itiraf edemezken ilk kez sizlerle paylaşıyorum..insanların verdiği garip tepkilerden çok sıkıldm parmakla gösterilip dalga geçilmekten bıktım artık…sizce bn neyim ve neyapmalıyım…aileme açılın demeyin bu imkansız birşey başka çözüm yolları bulup beni bu durumdan kurtarabilirseniz çok sevinirim…
merhaba..seninle aynı yaştayız,aynı sorunlar bende de olduğu için bişeyler yazmak istedim.yetkin ve bilgili biri olmadığımı baştan söylemeliyim.ben içinde bulunduğum bu durumu lisenin ortalarında kabul ettim tabi buna bir erkeğe aşık olmuş olmanın katkısı büyük oldu neyse…zaten toplumun verdiği abuk sabuk tepkilere sevdiğim kişinin verdiği tepkiler de eklenince herşeyden nefret eden morali bozuk bir insan haline geldim….şu yaşımaca hep nasıl kurtulsam ne yapsam diye düşündüm…insanlardan saygı duymalarını değil sadece susmalarını istedim çok mu??? ama olmadı devam ettiler…şimdi şimdi anlıyorum da hepsi boşmuş… aç televizyon programlarını; tartışılan basit ve saçma konuları takip et yani anla ki halk böylesine zırva şeylerin kavgasını verirken bizim tercihlerimizi nasıl kabul edebilir…bunu istemek ancak bizim canımızı acıtır…bütün bunları boşver… başarılı biri ol .. bol para kazan…daha modern semtlere yerleş…ailelerden ise hiç bahsetmiyorum; tabi ki onlara heteroseksüel tiyatrosu oynamaya devam et…en azından ben bu amaçlar üstüne bi hayat kurmaya çalışıyorum…beğenirsen uygula…aynı acıyla yanan bir kardeşinim,dilerim çok mutlu olursun…
sevgiler